Lenka Udovički

Lenka Udovički je poznata pozorišna i operna rediteljka i glumica. Svoju karijeru je gradila i u Ujedinjenom Kraljevstvu i u Americi, te u Hrvatskoj i u Srbiji. Karijeru je započela u Beogradu po završetku fakulteta, a u inostranstvu se istaknula kroz režiranje velikih književnih dela, poput „Oluje“ Vilijama Šekspira u londonskom Globe teatru, klasika Vlijama Voltona „Henri V“ u dvorani Vatroslav Lisinski u Zagrebu, te u Los Anđelesu – režiranjem dela kojim je istaknula status bivših zaposlenica u preduzeću „Kamensko“. Predstava se proslavila jer opisuje borbu tadašnjih zaposlenica Kamenskog za njegov opstanak, pa čak i štrajkom glađu i spavanjem pred fabrikom. Kamensko je ipak otišlo u stečaj, i u spomen njemu i svim ostalim propalim preduzećima, Lenka je odlučila da napravi predstavu.

Lenka je javnosti poznata i kao supruga Rade Šerbedžije, s kojim ima troje dece.

Obrazovanje

Nakon završene srednje škole, Lenka je upisala studij pozorišne režije na beogradskoj Akademiji dramske umetnosti. Nakon diplome počela je da radi u pozorištima u Beogradu te u ostalim gradovima tadašnje Jugoslavije, iz čega su se izrodile neke domaće vrhunske projekcije. Neke od njih su „Antigona“ Dušana Jovanovića, „Majka Hrabrost“ B. Brehta, uspešnica „Pijana noć“ i druge.

Privatni život

Lenka je rođena 1.1.1967. godine u Beogradu. Majka joj je Bolivijka, a otac je sudelovao u francuskom pokretu otpora i Španskom građanskom ratu. Ima četiri sestre, i jednu iz očevog prvog braka. Supruga Radu Šerbedžiju upoznala je 1990. godine u Subotici, na izvođenju „Kralja Edipa“, gde se istog momenta rodila prava ljubav koja i dalje traje.

Kao mala je mnogo putovala u Boliviju, te je navikla ne imati konkretan dom. Upravo iz tog razloga joj nije bio problem da putuje sa suprugom Radom iz vreve političkih zbivanja koja su tada bila aktuelna u Beogradu i pretila mirnom životu. Sledom tih zbivanja i potrebe da se odsele iz Beograda, s tada još malom kćerkom Ninom, otputovali su u Ljubljanu i tamo pronalazili put ka uspjehu.

Lenku i dvadeset godina starijeg Radu držala je velika i iskrena ljubav. S obzirom na finansijski tešku situaciju, Rade je radio, dok je Lenka brinula za porodicu. U međuvremenu je rodila još jednu kćerkicu – Vanju. Kasnije su se preselili u London, gde su se Radi pružile nove poslovne prilike. Tamo su upoznali Vanesu Redgrejv, s kojom su jedno vreme živeli, a kasnije osnovali  Moving Theater Company. Lenka je u Londonu rodila i treću kćer. Nina, Vanja i Milica bile su centar njihovog sveta.

Nakon Londona, porodica se selila u Los Anđeles, Santa Moniku i Vestvud, a svoje neprestano seljenje završavaju na Brijunima, gde Lenka i suprug počinju zajedničke poslovne projekte, odnosno osnivaju Teatar Ulysses, te pokreću studij glume na Akademiji primenjenih umetnosti riječkog Sveučilišta.

Njezina deca su danas podeljenih interesa, pa je tako Nina krenula Lenkinim stopama i radi na režiranju predstava, Vanja je nakon studija psihologije produžila na studij prava, a Milica piše pesme i bavi se muzičkom produkcijom.

Posao

Ubrzo nakon što je Lenka došla u London, počela je da surađuje s londonskim Globe Theaterom. Dobila zadatak da napravi predstavu „Oluja“ Vilijama Šekspira. Vrlo je ponosna na to delo koje je donelo veliki broj nagrada i pohvala. U Londonu je radila i u English National Operi. Naposletku u Londonu s Vanesom i Korinom Redgrejvom osniva Moving Theatre Company 1994. godine.

U sklopu ove organizacije Lenka Udovički je režirala „Vodopad“ i „Palikuće“, zatim „Konzul“ i „Nužne mete“. Nakon Londona, put je vodi u Los Anđeles. Radila je u gradskom pozorištu i paralelno na kalifornijskom institutu za umetnost, gde se pronašla u stvaranju i kreativnom radu sa studentima te predavanjem na katedri za režiju.

2009. godine je u SAD-u režirala predstavu „Medeja“ za poznati festival UCLA. Kasnije se vratila u Hrvatsku i krenula s radom na Akademiji u Rijeci. U Hrvatskoj je postigla uspeh s djelom „Neraskidive niti“. Predstava je bila od velikog značaja za radnice tekstilnog preduzeća Kamensko, koje su i same glumile u predstavi, te je postigla veliki odjek.

2012. godine postaje direktorica pozorišta Ulysses, koje je osnovao njen suprug Rade u suradnji s dramatičarom Borislavom Vujičićem. Lenka je režirala Šekspirovog „Kralja Leara“, kao prvu izvedbu u tome kazalištu, koja je postala i zaštitni znak istog. Ovo delo je samo jedno u nizu Šekspirovih dela koje je Lenka režirala za brijunsko pozorište.

Lenka Udovički je 2012. godine počela da radi kao docentica na Sveučilištu u Rijeci, na odsjeku za glumu koji su osnovali ona i Rade, i gde je zajedno sa suprugom ostala do 2019. godine.

Najveća postignuća

Neka od najvećih postignuća Lenke Udovički su partnerstva u osnivanju pozorišta i studija glume. U njezine najveće uspehe ubraja se i direktorska pozicija i samo osnivanje pozorišta Ulysses na Brijunima 2001. godine.

Vrlo je bitno spomenuti 2011. godinu te predstavu koju je stvorila u suradnju s Natašom Govedić – „Neraskidive niti“, a koja ističe pravo na život, progovara o istini i time prikuplja ogromnu podršku svih žena koje su prošle kroz probleme nezaposlenosti i neravnopravnosti u svakom smislu.

Također najveći projekti Lenke Udovički, nakon inostranih, su oni postignuti upravo na Brijunima u Ulyssesu, a to su već spomenuti: „Kralj Lear“, „Medeja“, „Oluja“, „Pijana noć“ i mnoga druga djela Vilijama Šekspira koji joj je vječita inspiracija.

Autor: A.T.

Ukoliko pronađete grešku u tekstu ili želite nešto da dodate, javite nam u komentaru ispod biografije. Ukoliko želite da objavimo biografiju koje još nema na stranici, pošaljite nam e-mail na adresu [email protected]

Komentiraj

*